Monthly Archives: February 2017

თავი I

არაფერი შეედრება სამსახურიდან გამოსულზე დაღლილ დაქანცულზე, ჰაერი, რომ შემოგასკდება სახეზე და  უძილობისგან დავიწროვებულ თვალებს ამოგწმენდს. იმ ერთ წამს, რომელიც ყველაფერს გავიწყებს და გააზრებინებს, რომ ცოცხალი ხარ.

არაფერი შეედრება დაღლილ, დაქანცულზე,( აი ისეთზე ფეხები დასიებული, რომ გაქვს აქეთ იქით სიარულისგან, თავი გისკდება იმ ინფორმაციების გამო რაც დღის (ან ღამის) განმავლობაში მოისმინე, დაინახე, გაიაზრე ან უბრალოდ დავიწყებას ცდილობ) სახლში მივსვლას, წყლის გადავლებას და თბილ საწოლში ჩაწოლას. მაშივე, რომ ითიშები და გაღვიძებისას ხელის, ფეხის ან სახის დაბუჟებას გრძნობ. იმიტომ, რომ მთელი ეს დრო გაუნძრევლად გეძინა. სისზმრების გარეშე უბრალოდ გათიშულს. თითქოს შენი ტვინი restart-ს აკეთებს და შენთვის არ სცალია.

ეს მისი ცხოვრება იყო. ადამიანის, რომელმაც აირჩია სხვა ადამიანები შეესწავლა და მათ დახმარებოდა. ახლა 22:30 ზე, როცა თითმის ყველაფერი მოილია, რაც კი გასაკეთებელი ჰქონდა,  ფიქრობდა თავის ცხოვრებაზე, რომელზეც ამ ბოლო დროს განსაკუთრებით აწუხებდა.

,,რა ადვილია კომპიუტერის კლავიატურაზე წერა, საერთოდ არ ჰგავს ძველ მეთოდს. უფრო სწრაფია და რაც მთავარია შეგიძლია  undo ღილაკი გამოიყო და დააბრუნო წამი, წუთი ან საათიც კი. გადაჯღაბვა ან გადასწორებაც აღარ გიწევს.

ცოხვრებაშიც ასე რომ იყოს, რამდენი კარგი რამ მოხდებოდა? ან უბრალოდ ქაოსი დაისადგურებდა, რეალობა დაიკარგებოდა და ჩავიძირებოდით გამოგონებულ, ხელოვნურად შექმნილ სამყაროში, რომელიც ჩვენთვითონ შევქმენით.

უცნაური არაა? ღმერთმა ჩვენ შეგვქმნა.. ჩვენ, ადამიანთა მოდგმამ კი ყველანაირი ბოროტება შევქმენით და ასე დავიწყეთ ერთმანეთის განადგურება. ნეტავ იქ, ზეცაში გადარჩენილ სიცოცხლეებს გითვლიან, თუ მათსას ვისაც ვერ დაეხმარე,’’

 

life-008

Advertisements